به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ در روز پایانیِ بهاصطلاح «محاکمه قرن»، یعنی ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۵ [۳۰ تیر ۱۳۰۴]، «جان تی. اسکوپس»، معلم مدرسه، به دلیل نقض قانون ایالت تنسی مبنی بر ممنوعیت آموزش نظریه تکامل در مدارس دولتی، مجرم شناخته شد. نتیجه این پرونده از همان ابتدا کاملاً مشخص بود؛ هیأت منصفه تنها چند لحظه در راهرو به مشورت پرداخت و سپس با صدور حکم مجرمیت به دادگاه بازگشت. با این حال، حامیان نظریه تکامل توانستند در نبرد روابط عمومی که هدف اصلی این ماجرا بود، به پیروزی برسند.
برخلاف تصورات رایج درباره این پرونده - که تا حدی تحت تأثیر نمایشنامه برادوی و فیلم «میراث باد» (Inherit the Wind) شکل گرفته بود - محاکمه اسکوپس چیزی فراتر از یک دادگاه نمایشی نبود. در ۴ مه ۱۹۲۵ [۱۴ اردیبهشت ۱۳۰۴]، «اتحادیه آزادیهای مدنی آمریکا» (ACLU) آگهیای در روزنامه منتشر کرد و پیشنهاد داد به هر یک از معلمان مدارس تنسی که بخواهد قانون جدیدِ ممنوعیت آموزش تکامل را به چالش بکشد، کمک خواهد کرد. «جورج دبلیو. راپلیا»، نیویورکیای که به شهر دیتون در ایالت تنسی نقل مکان کرده بود، این آگهی را خواند و مردم محلی را متقاعد کرد که دیتون باید میزبان این محاکمه باشد تا از این طریق توجهات را به سمت شهر جلب کند.
سرانِ شهر دیتون که کمتر از ۲۰۰۰ نفر جمعیت داشت، خیلی زود با ایده راپلیا همراه شدند. سرپرست مدارس با وجود موافقت با این قانون، خواهان کسب شهرت برای شهر بود. حتی دادستانهای دیتون نیز در این تبانی شریک بودند. آخرین قطعه این پازل، پیدا کردن یک متهم بود. «جان تی. اسکوپس»، معلم ۲۴ ساله علوم دبیرستان و مربی فوتبال محلی، پذیرفت که این نقش را برعهده بگیرد؛ چراکه قصد نداشت برای مدت طولانی در دیتون بماند. هیچکس واقعاً اهمیت نمیداد که آیا او در عمل، نظریه تکامل را به دانشآموزانش آموزش داده است یا خیر. همین که او از کتاب درسی علومِ مورد تأیید ایالت استفاده میکرد و این کتاب فصلی درباره تکامل داشت، کافی به نظر میرسید. حکم بازداشت اسکوپس صادر شد و این خبر پیچید که دادگاه در تابستان آغاز خواهد شد.
با وجود نارضایتی سایر مناطق ایالت تنسی از برنامه دیتون، ۵۰۰ صندلی برای خبرنگاران و تماشاگران به سالن دادگاه شهر اضافه شد و بلندگوهایی در محوطه چمن بیرون و چهار سالن در نقاط مختلف شهر نصب کردند. این اقدام زمانی ضروری از آب درآمد که چهرههای برجسته کشور در بحث تکامل، کنترل پرونده را از دست وکلای محلی خارج کردند. «ویلیام جنینگز برایان»، نماینده پیشین کنگره که پیش از تصدی سمت وزارت امور خارجه در دولت وودرو ویلسون، سه بار نامزد ریاستجمهوری شده بود، هدایت تیم دادستانی را برعهده گرفت. برایان شخصاً کارزار ضدتکامل را در ایالات متحده راهاندازی کرده بود و قانون تنسی، نخستین موفقیت بزرگ او محسوب میشد.
«کلارنس دارو»، وکیل لیبرال و برجسته، که میدانست این دادگاه فرصتی بینظیر برای مناظره با برایان درباره مسئله تکامل و خلقتگرایی است، خود را به عنوان وکیل مدافع وارد پرونده کرد. در حالی که اصحاب رسانه برای پوشش رویارویی این دو چهره سرشناس و کاریزماتیک به دیتون سرازیر شده بودند، یک ایستگاه رادیویی در شیکاگو این محاکمه را به صورت زنده پخش کرد؛ اتفاقی که برای نخستین بار در آمریکا رخ میداد.
محاکمه در ۱۰ ژوئیه با سخنرانیهای کوبنده و باشکوه برایان و دارو آغاز شد. با این حال، خیلی زود مشخص شد که قاضی دادگاه قصد همراهی با آنها را ندارد: او جلوی هرگونه تلاش دارو برای بحث درباره اعتبار نظریه تکامل را میگرفت. اگر ابتکار عمل خلاقانه دارو نبود، این دادگاه کاملاً بیحاشیه و کسلکننده پیش میرفت؛ او برایان را به عنوان شاهد به جایگاه احضار کرد. با اینکه قاضی هرگز اجازه نمیداد یک دادستان به عنوان شاهدِ تیم دفاع احضار شود، اما برایان جرأت نکرد از این چالش شانه خالی کند. در یک تقابل کلامی مشهور، دارو درباره تفسیر تحتاللفظیِ روایت کتاب مقدس از پیدایش جهان، از برایان بازجویی کرد. دارو با پرسشگری استادانه، برایان را وادار کرد تا بپذیرد که تفسیر کاملاً تحتاللفظی از کتاب مقدس امکانپذیر نیست و از این طریق، او را در موقعیتی بسیار احمقانه قرار داد.
عملکرد درخشان دارو نتوانست اسکوپس را از مجرمیت و پرداخت ۱۰۰ دلار جریمه نجات دهد (هرچند این حکم بعداً به دلیل یک ایراد شکلی نقض شد)، اما در نگاه رسانههای جریان اصلی، نظریه تکامل بهوضوح برنده این مناظره بود.
منبع: HISTORY.com
۲۵۹
نظر شما