به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از فرادید؛ در ۱۲ دسامبر ۱۹۷۲ [۲۱ آذر ۱۳۵۱]، قلعه فرییر، عمارت باشکوه قرن نوزدهمی متعلق به خانواده روتشیلد در حومه پاریس، میزبان یکی از عجیبترین مهمانیهای خصوصی آن دوران بود. ماریهلن دو روتشیلد میزبان این مراسم بود؛ رویدادی که برخلاف یک مهمانی رسمی معمولی، بیشتر به نمایشی سوررئال و از پیش طراحیشده شباهت داشت و در آن از لباسهای عجیب، تزئینات پرزرقوبرق و نمادهای هنری استفاده شده بود.
این مراسم که به نام «مهمانی سوررئال روتشیلد» شناخته میشود، چهرههای سرشناسی از دنیای هنر، مد و محافل اشرافی و ثروتمند اروپا را گرد هم آورد.
از آنجا که چنین مهمانیهای خصوصیای معمولاً در معرض دید عموم قرار نمیگرفتند، عکسهای این مراسم بعدها که منتشر شدند، توجه زیادی را به خود جلب کردند و این مهمانی را به یکی از بحثبرانگیزترین رویدادهای اجتماعی دهه ۱۹۷۰ تبدیل کردند.
حتی دعوتنامه مراسم نیز بخشی از این فضای غیرمعمول بود. نوشتههای آن به صورت وارونه چاپ شده بود و مهمانان برای خواندن متن باید از آینه استفاده میکردند. این طراحی با فضای هنری و سوررئال مراسم هماهنگ بود و از همان ابتدا حالوهوایی رازآلود به مهمانی میداد.
در سالهای بعد، همین تصاویر و نمادهای عجیب باعث شکلگیری تفسیرها، شایعات و نظریههای توطئه مختلفی درباره معنای پنهان این مراسم شد.
قلعه فرییر نیز برای این شب به شکلی نمایشی نورپردازی شده بود و نور نارنجی شدید، نمایی شبیه ساختمانی در میان شعلههای آتش ایجاد میکرد.
لباس مهمانان نیز کاملاً متفاوت بود. از آنها خواسته شده بود لباس رسمی شب به تن کنند، اما در کنار آن از سرپوشها و ماسکهای سوررئال و عجیب استفاده کنند؛ به گونهای که ظاهر و حتی هویت معمول آنها تغییر کند.
این ایده از جنبش سوررئالیسم الهام گرفته بود؛ جریانی هنری که به رویا، تخیل، نمادپردازی و ترکیب عناصر غیرمنتظره علاقه داشت.
میزبانان با ظاهری عجیب
ماریهلن دو روتشیلد و گای دو روتشیلد نیز با ظاهری کاملاً متفاوت در مراسم حضور داشتند. ماریهلن سرپوش بزرگی با الهام از شاخهای حیوانات بر سر گذاشته بود و قطرات اشک روی آن از جنس الماس بودند.
هنگامی که مهمانان وارد قلعه شدند، با فضایی کاملاً دگرگونشده روبهرو شدند. ساختمان با نورپردازی شدید نارنجی روشن شده بود و داخل عمارت نیز تارهای عنکبوت ابریشمی، مجسمههای عجیب و تزئینات نمایشی قرار داشتند که فضای آن را به صحنهای شبیه یک رؤیا تبدیل کرده بود.
در میان مهمانان، چهرههای مشهوری نیز حضور داشتند. آدری هپبورن، بازیگر مشهور، با سرپوشی شبیه قفس پرنده دیده میشد که داخل آن پرندگان تزئینی قرار داشتند.
سالوادور دالی، هنرمند مشهور سوررئالیست، نیز از مهمانان مراسم بود و حضور او کاملاً با فضای غیرعادی مهمانی هماهنگ بود.
دیگر مهمانان نیز با سرپوشهایی به شکل گل، حیوان، ساعت و اشکال عجیب دیگر ظاهر شدند و درمجموع، مهمانی بیش از آنکه یک گردهمایی اشرافی معمولی باشد، به نمایشگاهی زنده از هنر سوررئال شباهت پیدا کرد.
حتی میز شام هم بخشی از نمایش بود
چیدمان میزها نیز از فضای عجیب مراسم جدا نبود. به جای تزئینات معمول، روی میزها اشیای نمایشی و غیرعادی قرار گرفته بود؛ از عروسکهای شکسته و پیکرههای مصنوعی گرفته تا مجسمهها و ترکیبهایی که عناصر طبیعی را با تصاویر خیالانگیز درهم میآمیختند.
ظرفها، وسایل پذیرایی و دیگر اشیای قرارگرفته در اتاقها نیز با دقت انتخاب شده بودند تا فضای تخیلی و متفاوت مراسم حفظ شود.
مهمانان در میان مجسمهها، آثار هنری و صحنههایی که از پیش طراحی شده بودند حرکت میکردند و خودشان نیز بخشی از یک نمایش بزرگ میشدند؛ نمایشی که در آن هنر، معماری، لباس و اجرا با یکدیگر ترکیب شده بود.
چرا این مهمانی بحثبرانگیز شد؟
بخش مهمی از جذابیت این مراسم به خصوصی بودن آن بازمیگشت. عکسهای منتشرشده، تصویری نادر از زندگی اجتماعی طبقات بسیار ثروتمند اروپا ارائه میداد؛ جایی که صاحبان ثروت میتوانستند یک عمارت تاریخی را برای یک شب به صحنهای عظیم برای نمایشهای هنری تبدیل کنند.
لباسهای عجیب، ماسکها و نمادهای غیرمعمول برای بسیاری از بینندگان رازآلود به نظر میرسیدند و همین موضوع بعدها به شایعات درباره وجود مفاهیم پنهانی یا آیینهای مخفی دامن زد.
برخی تصاویر، ازجمله ماسک چندچهرهای که الکسی دو رِده بر صورت داشت، نیز بعدها با صحنههایی از فیلمهایی درباره محافل مخفی و آیینهای اسرارآمیز مقایسه شدند.
با این حال، مهمانی سال ۱۹۷۲ اساساً در چارچوب سوررئالیسم و سنت هنری آن قابل فهم است. هنرمندان سوررئالیست عمداً از تصاویر عجیب، چهرههای دگرگونشده، اشیای نامتناسب و صحنههای شبیه رؤیا استفاده میکردند تا ذهن مخاطب را به چالش بکشند و برداشتهای متفاوتی ایجاد کنند.
قلعهای تاریخی برای یک شب متفاوت
قلعه فرییر در دهه ۱۸۵۰ به دستور جیمز دو روتشیلد ساخته شد و نمادی از ثروت و نفوذ این خاندان در اروپا بود. در زمان برگزاری این مهمانی، عمارت بیش از یک قرن قدمت داشت و به همین دلیل محیطی مناسب برای ترکیب شکوه تاریخی با هنر خیالپردازانه و غیرمتعارف بود.
مهمانان در اتاقهایی حرکت میکردند که با قفسهای پرنده، آثار هنری، مجسمهها و تزئینات عجیب تغییر شکل داده بودند. در چنین فضایی، مرز میان مهمانی، نمایش هنری و اجرای نمایشی تقریباً از بین رفته بود.
بیش از پنج دهه بعد، عکسهای مهمانی سوررئال روتشیلد همچنان از عجیبترین تصاویر ثبتشده از محافل اشرافی قرن بیستم به شمار میروند. این مراسم را میتوان یک نمایش هنری سوررئال، نمونهای از فرهنگ اجتماعی ثروتمندان آن دوره یا صرفاً یکی از غیرمعمولترین مهمانیهایی دانست که تصاویرش باقی مانده است.
۲۵۹
نظر شما