کابوی‌های آمریکایی از کجا آمدند؟

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ کابوی‌ها نماد اصیل و شاخص سرزمین‌های دورافتاده آمریکا هستند، اما این پدیده نخستین‌بار چگونه در آمریکای قدیم پدید آمد؟

چهره برجسته غرب وحشی آمریکا نه یک ابرقهرمان است و نه جنگاور یا فرماندهی نظامی بزرگ، او کابوی است؛ مردی زحمتکش و معمولی، دوره‌گرد و تنها، با کلاه پهنِ «ده‌گالنی» و چکمه، که در دشت‌ها و چراگاه‌ها روزگار می‌گذراند. تصویر کابوی — که معمولاً سوار بر اسب و با یک هفت‌تیر شش‌تیره دیده می‌شود — در ذهن و خیال تقریباً هر آمریکایی حک شده است.

ریشه‌های مکزیکی‌ای که مرزهای آمریکا را شکل دادند

شغل تاریخی‌ای که کابوی آمریکایی از دل آن بیرون آمد، «واکِرو»ی اسپانیایی است. واکروی اسپانیایی نوعی گاوچرانِ چراگاه‌ها بود؛ حرفه‌ای که همراه اسپانیایی‌ها به دنیای جدید و به‌ویژه به مکزیک راه یافت. بسیاری از وسایلی که ما با کابوی پیوند می‌زنیم — زین، افسار و ابزارهای مشابه — از نظر سبک و خاستگاه اسپانیایی هستند.

چگونه یک کلاه شهریِ انگلیسی به «ارباب دشت‌ها» تبدیل شد

اگرچه کلاه لبه‌کوتاه «بولر» ساخت انگلستان در غرب آمریکا محبوب بود، لبه کوتاهش آن را چندان مناسب نیازهای کابوی نمی‌کرد. در سال ۱۸۶۵، جان بَترسون استتسون کلاه «ارباب دشت‌ها» (Boss of the Plains) را ساخت که با آب‌وهوای جنوب‌غربی آمریکا سازگارتر بود: کلاهی با لبه پهن برای ایجاد سایه و تاجی بلند برای عایق‌بندی در برابر گرما. کلاه استتسون در طول سال‌ها به شکل‌های گوناگونی تحول یافت و سرانجام به کلاه مدرن «ده‌گالنی» و دیگر مدل‌های مرتبط با کابوی‌ها انجامید.

چرا افسانه کابوی منحصر به آمریکا نیست

هرجا گاو باشد، باید کسی آن را از نزدیک گله‌داری کند و تا همین تاریخ نزدیک، بهترین شیوه در سراسر جهان (که هنوز هم در برخی مناطق به کار می‌رود) نوعی «کابوی» بوده است. در مکزیک، به واسطه اسپانیا، این نقش را واکرو (که واژه «باکارو» در انگلیسی از آن گرفته شده) و چارو برعهده دارند. کلمبیا و آرژانتین «یانِرو» دارند و در آرژانتین «گاوچو» حضور دارد. بسیاری از فرهنگ‌های دیگر که با دام‌داری سروکار دارند، شکل خاص خود را از کابوی دارند.

چه چیزی مردان کارگر معمولی را به نمادهای افسانه‌ای آمریکا تبدیل کرد

کابوی مردی عادی با مهارت‌هایی غیرعادی است. اسب‌سواری در سطح حرفه‌ای از دیرباز ارج نهاده شده است؛ از شوالیه‌های قرون وسطا گرفته تا کمان‌داران مغول. حتی مهارت‌های نظامیِ مدرن‌تر، مانند تیراندازی دقیق، وقتی از روی اسبِ در حال حرکت انجام شوند، ارزش بیشتری پیدا می‌کنند — درون‌مایه‌ای رایج در فیلم‌های وسترن. افزون بر این، کابوی نماینده نوعی استقلال از جامعه است؛ چیزی شبیه به تام سایر و هاکلبری فینِ مارک تواین — یعنی رد جامعه «متمدن» به سود پرسه‌زدن با انتخاب‌های آزاد و آزادی در حرکت و اندیشه.

چرا کشف غرب وحشی واقعی برای مورخان دشوار است

با آن‌که تصاویری روشن از کابوی‌ها، به‌ویژه در آمریکا، در ذهن داریم، همان چیزی که کابوی را چنین جذاب کرده، برای مورخان دردسرساز نیز هست. سنت‌های کابویی عمدتاً شفاهی‌اند و مگر آن‌که کابویی باسواد بوده باشد، شمار بسیار اندکی از آنان اسنادی از خود برجای گذاشته‌اند که قابل مطالعه باشد. هرچند کابوی‌های آمریکای شمالی باسوادتر از همتایان خود در آمریکای جنوبی بودند، سبک زندگی‌شان همچنان آنان را از مکان‌هایی که سوابق و اسناد نگهداری می‌کردند — یعنی کلیساها و مراکز شهری — دور نگه می‌داشت.

تاریخ کابوی‌ها آن‌قدر به ما نزدیک است که به‌ طور کلی از فعالیت‌های‌شان آگاهیم، اما بسیاری از جزئیات در گذر زمان به دست ما نرسیده است. ریچارد اسلاتا، مورخ، در کتاب خود مقایسه کابوی‌ها و مرزها می‌نویسد:

«…هیچ وصیت‌نامه، صورت‌برداری از دارایی، حساب بانکی، صندوق امانات، سند انحصار وراثت یا فهرست کتاب‌های کتابخانه‌ای از آنان نمی‌یابیم…»

دو فاجعه‌ای که به شیوه زندگی کابویی پایان داد

دو رویداد مهم — یک اختراع و یک زمستان — به پایان یافتن کلی سبک زندگی کابویی انجامید. سال‌ها گاوها آزادانه در چراگاه‌های باز که مِلک عمومی بودند می‌چریدند تا زمانی که باید به بازار برده می‌شدند. دامداران نیازی به مالکیت زمین نداشتند؛ تنها مالک گاوها بودند. سیم‌خاردار که در سال ۱۸۶۷ در ایالات متحده به ثبت رسید، راهی سریع و آسان برای محصور کردن زمین فراهم کرد و درنتیجه زمین کمتری برای چرای آزاد در غرب باقی ماند و دامداران ناگزیر شدند قلمروهای خود را حصارکشی کنند.

در فاصله سال‌های ۱۸۸۵ تا ۱۸۸۷، مجموعه‌ای از زمستان‌های سخت که به «مرگ بزرگ» (the big die-up) معروف شد در دشت‌های بزرگ رخ داد و به تلف شدن صدها هزار رأس گاو و ورشکستگی بسیاری از دامداران انجامید. هنگامی که حصارکشی زمین سودآورتر شد، ضرورت وجود کابوی نیز به پایان رسید.

منبع: thecollector.com

۲۵۹