۲- «شهیدِ صلح» نمونه و مثال تاریخی دارد. هم داخلی و خارجی. مثلاً نلسون ماندلا «شهیدِ صلح» بود. حتی اگر در رختخواب مُرده باشد!. ماندلا ۲۷ سال زندان کشید ولی از انتقام گذشت تا با آشتی، آفریقای جنوبی پابرجا بماند. هاشمی هم «شهید صلح» بود. چه با رحلت رفته باشد چه با شهادت. هاشمی در واقع در همان سال ۶۷ با پایان دادن به جنگ، شهیدِ صلح شده بود!. چرا که امام مدت کوتاهی بعد از پذیرش صلح و قطعنامه ۵۹۸ به دیار باقی رفت ولی جنگ طلبان ناکام مانده، قریب ۳۰ سال کینه ی هاشمی را به دل و زبان گفتند تا بالاخره انتقام صلح ۶۷ را سال ۹۵ از هاشمی گرفتند. کلیدواژه استخر فرح هم در آن ماجرا، یک کلیدواژه ساده و اتفاقی نبود. یک کد عملیاتی بود. تا بعدها با کلید واژه های دیگری کامل شود و به ماجرای توییت «پسر نوح» و راه انداختن بازی رسانه ای استعفای رئیس جمهور آنهم وسط جنگ و با صدای رسا برسد!.
۳- امروز باز هم جمهوری اسلامی «شهیدِ صلح» می خواهد. نمی دانم به چه اسمی و در چه جایگاهی. شاید پزشکیان باشد یا قالیباف یا عراقچی. اصلاً شاید «شهیدِ صلح» شخص دیگری باشد. شاید خاتمی باشد یا ناطق نوری، روحانی باشد یا ظریف و... . اما یقیناً هر کسی که باشد، به گلوله خصم و از روبرو از پا نخواهد افتاد.
داستان «شهیدِ صلح» داستان کینه است و خنجرهای از پشت. کینه ای که امروز می تواند به مردم در وسط میدان بگوید: «ما نباید کاری به رهبری داشته باشیم و باید خودمان کار حذف پزشکیان را تمام کنیم!»، قطعاً اجازه نخواهند «سناریوی جنگ بی پایانی» که در سر دارند به این راحتی به توافق و صلحی شرافتمندانه منتهی شود. پس پایان این ماجرا حتماً «شهیدِ صلح» می خواهد. خونی یا آبرویی که باید بزرگی بدهد تا بزرگی فردای ایران باقی بماند.
* فعال رسانه ای دبیر سابق پایگاه اطلاع رسانی آیت الله هاشمی رفسنجانی
نظر شما