به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ [۲ مرداد ۱۳۲۲]، بنیتو موسولینی، دیکتاتور فاشیست ایتالیا، با رأی شورای عالی خودش از قدرت برکنار شد و هنگام خروج از دیداری با پادشاه، ویتوریو امانوئله، بازداشت شد؛ پادشاهی که به «ایل دوچه» گفته بود جنگ را باختهاند. موسولینی در برابر همه این رویدادها با انفعال و سرسپردگیای واکنش نشان داد که هیچ شباهتی به خُلقوخوی همیشگیاش نداشت.
در طول شامگاه ۲۴ ژوئیه [۱ مرداد ۱۳۲۲] و ساعات نخست بامداد ۲۵ ژوئیه، شورای عالی حکومت فاشیستی برای بحث درباره آینده نزدیک ایتالیا تشکیل جلسه داد. با آنکه همه حاضران از مخالفت با فرمان رهبرشان دلهره داشتند، موسولینی بیمار، خسته و از شکستهای پیدرپی نظامی ارتش ایتالیا درمانده بود. به نظر میرسید که خود او هم به دنبال راهی برای کنار رفتن از قدرت میگردد. دینو گراندی، یکی از معقولترین اعضای شورا، استدلال کرد که دیکتاتوری، ایتالیا را به لبه فاجعهای نظامی کشانده، افراد بیکفایت را به مصادر قدرت رسانده و بخشهای بزرگی از مردم را از حکومت بیزار کرده است. او پیشنهاد داد که رأیگیریای انجام شود تا بخشی از اختیارات رهبر به پادشاه واگذار گردد. این پیشنهاد به تصویب رسید، بیآنکه موسولینی واکنش چندانی نشان دهد. هرچند برخی از تندروها زیر بار نرفتند و بعدها کوشیدند موسولینی را متقاعد کنند که کسانی را که همراه با گراندی رأی داده بودند بازداشت کند، اما ایل دوچه صرفاً فلج شده بود و توان انتخاب هیچ مسیری را نداشت.
اندکی پس از رأیگیری شورای عالی، موسولینی، گیج و منگ و با صورتی اصلاحنکرده، در دیدار روتین بیستدقیقهایاش با پادشاه حاضر شد؛ دیداری که معمولاً در آن ویتوریو امانوئله را در جریان آخرین تحولات قرار میداد. اما آن روز صبح، پادشاه به موسولینی اطلاع داد که ژنرال پیترو بادولیو اختیارات نخستوزیری را برعهده خواهد گرفت و اینکه جنگ عملاً برای ایتالیاییها باخته است. موسولینی هیچ اعتراضی نکرد. هنگام خروج از این دیدار، پلیس او را بازداشت کرد؛ پلیسی که مدتها بود مخفیانه در پی یافتن بهانهای برای برکناری رهبر بود حالا رأی «عدم اعتماد» شورا را در اختیار داشتند تا آن را توجیه رسمی کار خود قرار دهند. موسولینی که از سلامت جانی خود اطمینان یافته بود، در برابر این یکی هم تسلیم شد؛ همانگونه که در برابر همه رویدادهای منتهی به این پایان رقتبار تسلیم شده بود.
هنگامی که خبر بازداشت موسولینی علنی شد، احساس غالب در جامعه چیزی جز آسودگی نبود. همحزبیهای فاشیست او هیچ تلاشی برای نجاتش از تبعیدگاه جزیره پونتزا که در آن زندانی شده بود، نکردند. تنها پرسش باقیمانده این بود که آیا ایتالیا در کنار متحدان آلمانیاش به جنگ ادامه خواهد داد یا در برابر متفقین تسلیم خواهد شد.
منبع: HISTORY.com
۲۵۹
نظر شما