به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۳ [۲۷ تیر ۱۳۲۲]، ایالات متحده با هدف درهم شکستن اراده مردم ایتالیا برای مقاومت، باراندازهای راهآهن رم را بمباران کرد؛ این در حالی بود که هیتلر در حال درس دادن به رهبر آنها، بنیتو موسولینی، درباره نحوه ادامه جنگ بود.
در ۱۶ ژوئیه [۲۴ تیر ۱۳۲۲]، پرزیدنت فرانکلین روزولت و وینستون چرچیل، نخستوزیر بریتانیا، از مردم غیرنظامی ایتالیا درخواست کردند که موسولینی و هیتلر را طرد کنند و «برای ایتالیا و تمدن زندگی کنند.» به عنوان یک «مشوق»، بمبافکنهای آمریکایی به شهر حمله کردند و راهآهنهای آن را نابود ساختند. وحشت در میان مردم رم حکمفرما شد. غیرنظامیانی که توسط موسولینی متقاعد شده بودند که متفقین هرگز شهر مقدس (رم) را بمباران نخواهند کرد، برای امنیت به پایتخت ایتالیا سرازیر شده بودند. این بمباران نهتنها امنیت آنها در شهر را متزلزل کرد، بلکه اعتمادشان به رهبر خود را نیز درهم شکست.
ساکنان رم در این سرخوردگی تنها نبودند. در دیداری در شمال ایتالیا، هیتلر تلاش کرد تا روحیه رو به افولِ «ایل دوچه» (موسولینی) را احیا کند و همچنین به کاستیهای او به عنوان یک رهبر اشاره نماید. هیتلر که میترسید موسولینی، پس از تحمل شکستهای پیاپی نظامی، به دنبال صلح جداگانه برود و آلمانیها را در نبرد با نیروهای متفقین در شبهجزیره ایتالیا تنها بگذارد، تصمیم گرفت با الگوی سابق خود ملاقات کند تا به او «هنر مردانه جنگ» را بیاموزد. موسولینی در طول این سخنرانیِ تند، به طرز عجیبی سکوت کرد؛ بخشی به دلیل ضعف در زبان آلمانی (او بعداً درخواست کرد که خلاصهای ترجمهشده از جلسه را به او بدهند) و بخشی به دلیل ترس از واکنش هیتلر، اگر حقیقت را میگفت؛ حقیقتی که ایتالیا شکست خورده بود و دیگر نمیتوانست به جنگ ادامه دهد.
موسولینی این نمایش فریبنده را برای متحدان آلمانیاش حفظ کرد: «ایتالیا به مبارزه ادامه خواهد داد.» اما دیگر هیچکس این چهرهی شجاعِ ساختگی را باور نمیکرد. تنها یک روز بعد، هیتلر مخفیانه به فیلدمارشال اروین رومل دستور داد تا فرماندهی جزایر اشغالی یونان را برعهده بگیرد تا در صورتی که موسولینی تسلیم ایالات متحده شد، بتواند بهتر «بر سر ایتالیا فرود آید.» اما در عرض یک هفته، وقایع چرخش خیرهکنندهای پیدا کردند.
منبع: HISTORY.com
۲۵۹
نظر شما