به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از فرادید؛ خاندان رومانوف بیش از سه قرن بر روسیه حکومت کرد و در این مدت، این کشور را از یک پادشاهی نسبتاً منزوی به یکی از بزرگترین قدرتهای جهان تبدیل کرد. با این حال، پایان حکومت آنان به شکلی تراژیک رقم خورد. آخرین تزار روسیه، نیکلای دوم، به همراه همسر، پنج فرزند و نزدیکانش در تابستان ۱۹۱۸ به دست بلشویکها اعدام شدند و به این ترتیب، دوران امپراتوری روسیه برای همیشه پایان یافت.
رومانوفها در سال ۱۶۱۳ و پس از دورهای از جنگ داخلی و آشفتگی سیاسی، قدرت را در دست گرفتند. در طول بیش از ۳۰۰ سال حکومت، تزارهایی چون پتر کبیر و کاترین کبیر با اصلاحات گسترده، گسترش مرزها، توسعه ارتش و ایجاد روابط نزدیکتر با اروپا، روسیه را به یکی از بازیگران اصلی سیاست جهانی تبدیل کردند. سنپترزبورگ، که به دستور پتر کبیر ساخته شد، نماد این رویکرد تازه و دروازه روسیه به سوی اروپا بود.
با وجود این شکوه، در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، مشکلات اقتصادی، نابرابری اجتماعی، نارضایتی گسترده مردم و شکستهای نظامی، پایههای حکومت تزارها را متزلزل کرد. نیکلای دوم، آخرین امپراتور روسیه، در شرایطی به سلطنت رسید که کشور با بحرانهای متعدد روبهرو بود و بسیاری او را فاقد توانایی لازم برای مدیریت این بحرانها میدانستند.
ورود روسیه به جنگ جهانی اول اوضاع را وخیمتر کرد. شکستهای پیدرپی ارتش، کمبود مواد غذایی، تورم و فشار اقتصادی، اعتراضهای مردمی را شدت بخشید. نهایتا در سال ۱۹۱۷، انقلاب فوریه نیکلای دوم را مجبور به کنارهگیری از سلطنت کرد و به حکومت بیش از سیصد ساله رومانوفها پایان داد. چند ماه بعد، با پیروزی بلشویکها در انقلاب اکتبر، خانواده سلطنتی تحت بازداشت قرار گرفتند و به شهر یکاترینبورگ منتقل شدند.
بامداد ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸ [۲۵ تیر ۱۲۹۷]، نیکلای دوم، همسرش الکساندرا، چهار دخترشان اولگا، تاتیانا، ماریا و آناستازیا، پسرشان آلکسی و چند تن از خدمتکاران وفادارشان به زیرزمین خانهای که در آن زندانی بودند برده شدند. آنان به بهانه گرفتن یک عکس خانوادگی در آنجا جمع شدند، اما درواقع جوخه اعدام در انتظارشان بود. در مدت کوتاهی همه افراد حاضر کشته شدند و اجسادشان به طور مخفیانه دفن شد تا اثری از آنان باقی نماند.
برای دههها محل دفن خانواده سلطنتی ناشناخته بود و همین موضوع به شکلگیری افسانههایی، بهویژه درباره زنده ماندن شاهزاده آناستازیا، دامن زد. اما پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، بقایای اجساد کشف و با آزمایشهای DNA هویت آنها تأیید شد. سرانجام در سال ۱۹۹۸، بیشتر اعضای خانواده رومانوف با مراسمی رسمی در کلیسای جامع سنت پیتر و پل سنپترزبورگ، آرامگاه سنتی تزارهای روسیه، به خاک سپرده شدند و چند سال بعد بقایای دو فرزند باقیمانده نیز شناسایی شد.
امروزه سرگذشت رومانوفها تنها روایت سقوط یک خاندان سلطنتی نیست، بلکه نمادی از پایان عصر امپراتوریهای اروپایی و دگرگونی عمیق تاریخ روسیه به شمار میآید؛ داستانی که همچنان الهامبخش کتابها، فیلمها، مستندها و پژوهشهای تاریخی است.
۲۵۹
نظر شما