به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در سال ۱۸۶۱، دولت فدرال برای تأمین هزینههای «جنگ داخلی آمریکا»، برای نخستین بار پس از دوران «کنگره قارهای» — که برای تأمین مخارج «جنگ استقلال» پول چاپ کرده بود — شروع به انتشار اسکناس کرد (شکلهای اولیه دلار کاغذی که «کانتیننتال» نامیده میشدند، چنان با تیراژ بالا تولید شده بودند که بهسرعت بخش زیادی از ارزش خود را از دست دادند).
در دهههای منتهی به جنگ داخلی، بانکهای خصوصیِ دارای مجوز ایالتی، پول کاغذی چاپ میکردند که این امر منجر به تنوع گستردهای در ارزش اسمی و طراحی اسکناسها شده بود. اسکناسهای جدیدی که دولت آمریکا از دهه ۱۸۶۰ به گردش درآورد، به دلیل اینکه پشت آنها با جوهر سبز چاپ شده بود، به «گرینبک» (Greenbacks/ اسکناسهای پشتسبز) معروف شدند. این جوهر، یک اقدام امنیتی برای مقابله با جعل بود تا از کپیبرداری عکاسی جلوگیری شود؛ چراکه دوربینهای آن زمان تنها قادر به ثبت تصاویر سیاه و سفید بودند.
در سال ۱۹۲۹، دولت ابعاد تمام اسکناسها را (به منظور کاهش هزینههای تولید) کوچکتر کرد و طرحهای استانداردی را برای هر واحد پولی به کار گرفت که تشخیص اسکناسهای واقعی از جعلی را برای مردم آسانتر میساخت. چاپ اسکناسهای کوچکتر همچنان با جوهر سبز ادامه یافت، زیرا طبق اعلام «اداره چاپ و حکاکی ایالات متحده»، این جوهر فراوان و بادوام بود و رنگ سبز تداعیگر ثبات بود.
امروزه حدود ۱.۲ تریلیون دلار به صورت سکه و اسکناس در آمریکا در گردش است. هزینه تولید هر اسکناس یک دلاری حدود ۵ سنت و برای اسکناس صد دلاری — که بالاترین ارزش اسمی در گردش فعلی است — حدود ۱۳ سنت است. عمر تخمینی یک اسکناس یک دلاری نزدیک به ۶ سال است، در حالی که اسکناس صد دلاری معمولاً ۱۵ سال دوام میآورد. اسکناس پنجاه دلاری با ۳.۷ سال، کمترین میانگین طول عمر را دارد.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما