به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ (۲۷ ژوئیه ۱۷۹۴- ۵ مرداد ۱۱۷۳] ماکسیمیلیان روبسپیر، معمار «دوران وحشت» انقلاب فرانسه، توسط کنوانسیون ملی سرنگون و دستگیر شد. روبسپیر به عنوان عضو برجسته کمیته امنیت عمومی از سال ۱۷۹۳، اعدام بیش از ۱۷۰۰۰ دشمن انقلاب را تشویق کرد که اکثراً با گیوتین انجام میشد. یک روز پس از دستگیریاش، روبسپیر و ۲۱ تن از پیروانش در میدان انقلاب پاریس، در حضور جمعیتی هوراکنان، با گیوتین اعدام شدند.
ماکسیمیلیان روبسپیر در سال ۱۷۵۸ در آراس فرانسه متولد شد. او با دریافت بورسیه تحصیلی حقوق خواند و در سال ۱۷۸۹ به عنوان نماینده مردم عادی آراس در مجالس عمومی (Estates General) انتخاب شد. پس از آنکه طبقه سوم، که نماینده مردم عادی و روحانیون رده پایین بود، خود را مجلس ملی اعلام کرد، روبسپیر به عضوی برجسته از این نهاد انقلابی تبدیل شد. او موضعی رادیکال و دموکراتیک اتخاذ کرد و به خاطر تعهدش به اخلاق مدنی، به «فسادناپذیر» معروف شد. در آوریل ۱۷۹۰، او ریاست ژاکوبنها را برعهده گرفت؛ باشگاه سیاسی قدرتمندی که ایدههای انقلاب فرانسه را ترویج میکرد.
او خواستار محاکمه لویی شانزدهم به اتهام خیانت شد و دشمنان زیادی پیدا کرد، اما مردم پاریس همواره از او دفاع میکردند. در سال ۱۷۹۱، او خود را از مجلس قانونگذاری جدید کنار کشید، اما به عنوان عضو باشگاه ژاکوبن به فعالیت سیاسی ادامه داد. در سال ۱۷۹۲، او با پیشنهاد جنگ ژیرندنها – رهبران میانهرو در مجلس قانونگذاری – مخالفت کرد و مقداری از محبوبیت خود را از دست داد. با این حال، پس از قیام مردم پاریس علیه پادشاه در اوت ۱۷۹۲، روبسپیر به کمونی شورشی پاریس انتخاب شد. سپس او به عنوان رئیس هیأت نمایندگی پاریس در کنوانسیون ملی جدید انتخاب شد.
در کنوانسیون ملی، او به عنوان رهبر «کوهستان»، نامی که برای جناح ژاکوبنها به کار میرفت، ظهور کرد و با ژیرندنها مخالفت نمود. در دسامبر ۱۷۹۲، او با موفقیت برای اعدام لویی شانزدهم استدلال کرد و در مه ۱۷۹۳، مردم را به خاطر شکستهای نظامی و کمبود غذا به قیام و شورش تشویق کرد. این شورش به او فرصت داد تا نهایتاً ژیرندنها را پاکسازی کند.
در ۲۷ ژوئیه ۱۷۹۳ [۶ مرداد ۱۱۷۲]، روبسپیر به کمیته امنیت عمومی انتخاب شد؛ کمیتهای که در آوریل برای محافظت از فرانسه در برابر دشمنان خارجی و داخلی و نظارت بر دولت تشکیل شده بود. تحت رهبری او، این کمیته کنترل تقریباً دیکتاتوری بر دولت فرانسه اعمال کرد. دولت انقلابی که با تهدید جنگ داخلی و تهاجم خارجی روبهرو بود، در سپتامبر «دوران وحشت» را آغاز کرد. در کمتر از یک سال، ۳۰۰.۰۰۰ دشمن مشکوک به انقلاب دستگیر شدند؛ حداقل ۱۰.۰۰۰ نفر در زندان جان باختند و ۱۷۰۰۰ نفر رسماً اعدام شدند که بسیاری از آنها با گیوتین در میدان انقلاب بودند. در این خونریزیهای وحشیانه، روبسپیر موفق شد بسیاری از مخالفان سیاسی خود را پاکسازی کند.
در ۴ ژوئن ۱۷۹۴ [14 خرداد 1173]، روبسپیر تقریباً با اتفاق آرا به ریاست کنوانسیون ملی انتخاب شد. شش روز بعد، قانونی تصویب شد که حق محاکمه علنی و کمک حقوقی را از متهمان سلب میکرد. تنها در یک ماه، ۱۴۰۰ دشمن انقلاب با گیوتین اعدام شدند. وحشت در حالی تشدید میشد که دیگر تهاجم خارجی جمهوری را تهدید نمیکرد، و ائتلافی ناهمگون از راست و چپ برای مخالفت با روبسپیر و پیروانش شکل گرفت.
در ۲۷ ژوئیه ۱۷۹۴ [5 مرداد 1173] (۹ ترمیدور در تقویم انقلابی)، روبسپیر و متحدانش توسط کنوانسیون ملی دستگیر شدند. روبسپیر به زندان لوکزامبورگ در پاریس برده شد، اما زندانبان از حبس او خودداری کرد و او به تالار شهر (هتل دو ویل) گریخت. حامیان مسلح برای کمک به او رسیدند، اما او از رهبری شورش جدید خودداری کرد. وقتی خبردار شد که کنوانسیون ملی او را خارج از قانون اعلام کرده است، به سر خود شلیک کرد اما تنها موفق شد فک خود را زخمی کند. کمی بعد، نیروهای کنوانسیون ملی به تالار شهر حمله کردند و روبسپیر و متحدانش را دستگیر کردند. عصر روز بعد – ۲۸ ژوئیه – روبسپیر و ۲۱ نفر دیگر بدون محاکمه در میدان انقلاب گیوتین شدند. در طی چند روز بعد، ۸۲ نفر دیگر از پیروان روبسپیر اعدام شدند. دوران وحشت به پایان رسید.
منبع: HISTORY.com
۲۵۹
نظر شما