الهه جعفرزاده: پاسخ این پرسش را باید در مفهوم «سازگاری» جستوجو کرد. کارشناسان میگویند تفاوت اصلی میان ایران و بسیاری از کشورهای اروپایی، نه صرفاً در دمای هوا، بلکه در میزان آمادگی زیرساختها و سبک زندگی برای مواجهه با گرماست.
بخش بزرگی از ساختمانهای مسکونی اروپا در دورهای ساخته شدهاند که گرمای شدید پدیدهای نادر محسوب میشد. هدف اصلی این ساختمانها حفظ گرما در زمستان بوده، نه دفع آن در تابستان. به همین دلیل بسیاری از خانهها، مدارس، خوابگاههای سالمندان و حتی برخی مراکز درمانی فاقد سیستم سرمایشی مناسب هستند.
متن کامل این گزارش را با عنوان «مرگبارترین روزهای داغ اروپا؛ بیش از ۲۷۰۰ قربانی در انگلستان و ولز/ چرا گرما در اروپا کشندهتر از خاورمیانه است؟/ ایرانیها با گرما سازگارترند؟» در خبرآنلاین بخوانید.
در بریتانیا، استفاده از کولرهای خانگی بهمراتب کمتر از کشورهای گرمسیر است. موج گرمای امسال حتی باعث تعطیلی برخی مدارس و فشار مضاعف بر شبکه درمانی شد و بحث نصب اجباری سیستمهای خنککننده در مراکز نگهداری سالمندان را دوباره مطرح کرد.
در مقابل، زندگی در بسیاری از مناطق ایران طی قرنها با گرما سازگار شده است. معماری سنتی با بادگیرها، حیاطهای مرکزی و دیوارهای ضخیم، نمونهای از این سازگاری تاریخی است. امروزه نیز استفاده گسترده از کولرهای آبی و گازی، آشنایی مردم با خطرات گرما و تطبیق بخشی از فعالیتهای روزانه با شرایط آبوهوایی، به کاهش آسیبپذیری کمک میکند.
با این حال، گزارش تأکید میکند که این به معنای مصونیت ایران نیست. افزایش طول موجهای گرما، تشدید خشکسالی و فشار بر منابع آب از پیامدهای گرمایش جهانی هستند که میتوانند در سالهای آینده چالشهای جدی برای کشور ایجاد کنند.
به بیان دیگر، تفاوت امروز اروپا و ایران بیش از آنکه به عدد دماسنج مربوط باشد، به میزان آمادگی جوامع برای زندگی در شرایط گرمتر بازمیگردد؛ آمادگیای که با تشدید تغییرات اقلیمی، اهمیت آن هر روز بیشتر میشود.
۴۷۲۳۲
نظر شما