به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، تابستان ۱۳۵۷ برای تهرانیها فقط فصل گرما نبود؛ فصل گرانی و کمبود یخ هم بود. در حالی که روزانه حدود ۲۵۰ هزار قالب یخ در پایتخت تولید میشد، پیدا کردن چند کیلو یخ در سطح شهر به کاری دشوار تبدیل شده بود. قیمت یخ نیز ناگهان دو برابر شد و همین مسئله، هم مردم را ناراضی کرد و هم یخفروشها را در برابر پرسشهای جدی قرار داد: اگر تولید به این اندازه بالاست، پس علت کمیابی چیست؟
یخفروشها پاسخ را در «توزیع نادرست» میدیدند. به گفته آنها، کارخانهها و پخشکنندگان یخ را بهدرستی میان مناطق مختلف شهر تقسیم نمیکردند و همین باعث میشد بعضی محلهها با کمبود شدید روبهرو شوند. اما بسیاری از شهروندان این توضیح را قانعکننده نمیدانستند و باور داشتند این حرفها تنها پوششی برای گرانفروشی است. در نگاه مردم، برخی فروشندگان و کارخانهداران از گرمای هوا و نیاز روزافزون جامعه برای سود بیشتر استفاده میکردند.
گزارش کیهان از گشتوگذار در شهر نشان میداد که در شمال تهران دکههای یخفروشی بسیار کم یا حتی ناپیدا بودند؛ اما هرچه به سمت جنوب شهر میرفتیم، تعداد آنها بیشتر میشد. یخفروشان خیابانهای سعدی، شوش، خیام و شاهپور نیز از شیوه پخش کارخانهها گلایه داشتند و میگفتند یخ گاه مستقیم به رستورانها و هتلها میرسد، در حالی که سهم دکهداران و مردم عادی کاهش مییابد.
متن کامل این گزارش را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما