آیا حیا، یک محور دینی است یا یک مسئله انسانی؟

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیت‌الله حاج‌آقا مجتبی تهرانی(ره) در سخنانی به تبیین حقیقت و جایگاه «حیا» در زندگی انسان پرداخته که تقدیم شما فرهیختگان می‌شود.

روایتی عرض کنم از پیغمبراکرم(ص) که فرمود: «الْحَیَاءُ خَیْرٌ کُلُّهُ»؛ همۀ حیا خوب است. «یَعْنِی أَنَّهُ یَکُفُّ ذَا الدِّینِ وَ مَنْ لَا دِینَ لَهُ عَنِ الْقَبِیحِ»؛ حیا، انسان دین دار و بی دین را از عمل زشت باز می دارد. معلوم است که می شود انسان بی دین هم حیا داشته باشد؛ درواقع حیا یک امر انسانی است. «فَهُوَ جِمَاعُ کُلِّ جَمِیلٍ»۱؛ حیا محور هر زیبایی است. بحثِ مؤمن و کافر نیست. حیا غریزه ای انسانی است.

از این مطلب به یک مسئله می رسیم که اگر دیدیم کسی حیا ندارد و مرتکب عمل زشتی می شود، بحث این نیست که پا را از مرز دین بیرون گذاشته است؛ بلکه پا را از مرز انسانیّت بیرون گذاشته است.

برای دانلود فایل صوتی اینجا را کلیک کنید.

پی نوشت:
۱. وسائل الشیعه، ج ۱۲، ص ۱۶۸