فرض کنید ۱۰۰ میلیون تومان را یک سال کامل در حسابتان نگه دارید و حتی یک ریال از آن خرج نکنید. پایان سال هنوز همان ۱۰۰ میلیون تومان را دارید؛ عدد حساب کم نشده و در ظاهر چیزی از دست ندادهاید. اما اگر سبدی از کالاها و خدمات در ابتدای سال ۱۰۰ میلیون تومان قیمت داشته باشد، با تورم ۴۸.۳ درصدی سال ۱۴۰۴، هزینه همان سبد در پایان سال بهطور متوسط به حدود ۱۴۸ میلیون تومان میرسد. این همان زیانی است که از موجودی حساب کم نمیشود؛ از قدرت خرید کم میشود.
در اقتصادی مانند ایران، مشکل اصلی تورم فقط این نیست که قیمتها بالا میروند. مسئله این است که بسیاری از مردم زمانی متوجه کاهش ارزش پول خود میشوند که دیگر دیر شده است؛ وقتی میخواهند خانه اجاره کنند، خودرو عوض کنند، وسیلهای بخرند یا حتی همان سبک زندگی قبلی را حفظ کنند و میبینند پولی که هنوز سر جایش است، دیگر توان خرید گذشته را ندارد.
به همین دلیل، سؤال مالی مهم برای بسیاری از ایرانیها دیگر فقط این نیست که چگونه پول بیشتری به دست بیاورند. سؤال مهمتر این است که چگونه نگذارند پولی که قبلاً به دست آوردهاند، آرامآرام ارزش خود را از دست بدهد.
اولین واکنش معمول در چنین شرایطی، فرار از پول نقد است. یک دوره همه سراغ ارز میروند، دورهای دیگر بورس، مسکن یا طلا مورد توجه قرار میگیرد. اما تجربه سالهای مختلف نشان داده هیچ بازاری همیشه صعودی نیست و تصمیمی که فقط از ترس تورم گرفته شود، میتواند فرد را درست در زمان نامناسب وارد یک بازار کند.
برای همین، حفظ ارزش دارایی بیشتر از آنکه به پیدا کردن یک «بازار برنده» وابسته باشد، به داشتن برنامه مربوط است. پولی که ممکن است چند ماه دیگر به آن نیاز داشته باشید، با سرمایهای که برای چند سال آینده کنار گذاشتهاید، یک وظیفه ندارد. بخشی از دارایی باید در دسترس بماند، بخشی میتواند در ابزارهای کمریسک قرار گیرد و بخشی دیگر در داراییهایی سرمایهگذاری شود که در بلندمدت امکان همراهی بیشتری با تورم دارند.
در میان این گزینهها، طلا همچنان برای بسیاری از ایرانیها جایگاه متفاوتی دارد. طلا در ذهن خانواده ایرانی، قبل از آنکه یک ابزار مالی باشد، «پول روز مبادا» است؛ داراییای که نسلهای مختلف برای حفظ ارزش پسانداز به آن اعتماد کردهاند.
اما خود بازار طلا هم تغییر کرده است. امروز خرید فیزیکی طلا با دغدغههایی مانند اصالت، حباب قیمت، انتخاب میان سکه، شمش یا طلای آبشده و البته نگهداری همراه است. به همین دلیل، برای بخشی از سرمایهگذاران، سؤال دیگر فقط این نیست که «طلا بخریم یا نه؟» بلکه این است که چطور در طلا سرمایهگذاری کنیم؟
صندوقهای طلا پاسخی به همین تغییر هستند. در این روش، سرمایهگذار بهجای خرید و نگهداری فیزیکی طلا، واحدهای صندوقی را خریداری میکند که دارایی آن به سکه، شمش و دیگر ابزارهای مرتبط با طلا اختصاص دارد. خرید و فروش نیز از طریق سامانههای کارگزاری انجام میشود.
البته همانطور که همه طلاها برای سرمایهگذاری شبیه هم نیستند، همه صندوقهای طلا هم یکسان عمل نمیکنند. مجموعهای که صندوق را مدیریت میکند، کیفیت مدیریت دارایی، عملکرد، حجم معاملات و امکان ورود و خروج از بازار، همگی در انتخاب اهمیت دارند.
صندوق طلای رز ترنج یکی از صندوقهای مجموعه مدیریت دارایی ترنج است؛ مجموعهای که حدود ۹۰ همت دارایی تحت مدیریت دارد. خود رز ترنج نیز در یکی از دورههای ماهانه مورد بررسی، با ثبت بازدهی ۲۱.۳۳ درصدی، بالاترین بازدهی را میان صندوقهای طلای مقایسهشده به دست آورده است. میانگین ارزش معاملات روزانه این صندوق نیز حدود ۶۰۰ میلیارد تومان اعلام شده؛ عددی که برای سرمایهگذاری که روز خروج از بازار را به اندازه روز ورود مهم میداند، قابل توجه است.
البته نه عملکرد گذشته تضمین آینده است و نه طلا همیشه بدون نوسان خواهد بود. اما در اقتصادی که تورم میتواند هر سال بخش بزرگی از قدرت خرید را از بین ببرد، بیتصمیمی هم یک تصمیم مالی است.
شاید مهمترین نکته همین باشد: برای حفظ ارزش دارایی، لازم نیست آینده را دقیق پیشبینی کنیم؛ اما نمیتوانیم وانمود کنیم که نگه داشتن پول، بدون هیچ برنامهای، تصمیمی خنثی است.
برای آشنایی بیشتر با صندوق طلای رز ترنج و بررسی جزئیات سرمایهگذاری:
لینک وبسایت
نظر شما