سپهر ستاری؛ سپیدهدم در اسلو فرا رسیده بود، اما در تپهای که کاخ سلطنتی نروژ بر فراز آن قرار دارد، هزاران نفر هنوز تمایلی به ترک محل نداشتند؛ نه میخواستند شب را رها کنند، نه آن لحظه را و نه ماجراجویی فراموشنشدنی تیم ملی نروژ در جام جهانی را.
آتشبازیها و مشعلهای رنگی همچنان روشن بودند و موسیقی از بلندگوهای قابل حمل پخش میشد تا افراد بیشتری را به صحنه پرشور ساعت سه بامداد بکشاند. هواداران همچنان آواز میخواندند و حرکت نمادین پاروزنی را تکرار میکردند؛ گویی نروژ در میامی از سد حریف خود گذشته و راهی نیمهنهایی شده است. اینکه حریف پیروز مسابقه، انگلستان بود، برای بسیاری تنها یک جزئیات به شمار میرفت.
این ماه یکی از درخشانترین مقاطع تاریخ فوتبال نروژ بود و پایان این مسیر، به همان اندازه که اندوه به همراه داشت، مایه غرور نیز محسوب میشد.
کشوری با تنها ۵.۶ میلیون نفر جمعیت توانسته بود در جام جهانی شگفتیساز شود؛ ابتدا با شکست ساحل عاج در مراحل حذفی و سپس با پیروزی تاریخی برابر برزیل به لطف درخشش ارلینگ هالند. اگرچه انگلستان در نخستین جام جهانی نروژ از سال ۱۹۹۸ مانعی بزرگتر از توان این تیم بود، اما جمعیتی که تخمین زده میشود حدود ۱۵۰ هزار نفر را در خیابانهای اسلو تشکیل داده بودند، همچنان جشن میگرفتند.
وگارد ارگان که در حال تماشای پراکنده شدن هواداران از مقابل ساختمان شهرداری اسلو بود، گفت: «این تیم کل کشور را متحد کرده است. من همراه دوستان و اعضای خانواده حدود ۱۰۰ کیلومتر سفر کردم تا این فضای فوقالعاده را در پایتخت تجربه کنم.»
او ادامه داد: «فقط فوتبال میتواند چنین کاری انجام دهد. نه اسکی و نه هیچ ورزش دیگری. در این مدت شادی بینظیری را تجربه کردیم. پیروزی نروژ مقابل برزیل در جام جهانی ۱۹۹۸ را به خاطر دارم؛ آن هم شب ویژهای بود، اما فقط برای یک شب. این بار ۱۴ روز کامل چنین فضایی حاکم بود.»
در میان این گروه، لینوس ۱۶ ساله نیز حضور داشت. او گفت: «افراد زیادی که قبلاً فوتبال تماشا نمیکردند، به خاطر این تیم پای مسابقات نشستند و این فوقالعاده است. البته فکر میکنم اکنون کل کشور برای دو یا سه روز ناراحت خواهد بود.»
هواداران نروژ احتمالاً مدتها فرصتهای از دست رفته این مسابقه را به یاد خواهند آورد؛ از گل مردود شده توربیون هگم در نیمه دوم گرفته تا ضربه سر دیوید مولر ولفه که به تیر دروازه برخورد کرد. حتی برخی معتقد بودند گل تساوی انگلستان نیز پس از برخورد توپ به یکی از کابلهای معلق بالای زمین به ثمر رسیده است.
شانس در این دیدار یار نروژ نبود، اما یک شکست در وقتهای اضافه نمیتوانست ماهی را که فوتبال این کشور را متحول کرده بود، زیر سؤال ببرد. یکی از نگهبانان کاخ سلطنتی که آن شب مشغول خدمت بود، در پاسخ به این سؤال که در صورت پیروزی نروژ صحنه شهر چگونه میشد، لبخندی زد و گفت: «هیچکس به خانه نمیرفت.»
جام جهانی عملاً تمام نروژ را درگیر خود کرده بود. دیدار مرحله یکهشتم نهایی برابر برزیل که با پیروزی نروژ همراه شد، ۲.۱۶ میلیون بیننده را پای شبکه دولتی NRK نشاند. اسپن اولسن لانگفلدت، سردبیر ورزشی این شبکه، پس از مسابقه این اتفاق را «تاریخی در تلویزیون نروژ» توصیف کرد و به خبرگزاری NTB گفت: «سالها بود چنین ارقامی را ندیده بودیم.»
جشنهای پس از پیروزی مقابل برزیل نیز در تاریخ معاصر نروژ بیسابقه بود. نمایشهای عمومی مسابقات در شهرهای مختلف هزاران نفر را به خیابانها کشاند و تنها در اسلو حدود ۱۰۰ هزار نفر برای تماشای مسابقه گرد هم آمدند. در میان جمعیت عظیمی که پس از مسابقه حرکت نمادین پاروزنی انجام میدادند، هاکون، ولیعهد نروژ، نیز حضور داشت.
اگر پیروزی مقابل برزیل تاریخی بود، دیدار با انگلستان در مرحله یکچهارم نهایی حتی اهمیت بیشتری پیدا کرده بود. تقریباً تمام روزنامههای زرد و ورزشی نروژ این مسابقه را مهمترین رویداد ورزشی تاریخ کشور نامیدند. روزنامه بزرگ «آفتنپوستن» نیز تصویر ۸۹ شخصیت برجسته نروژی، از جمله ادوارد مونچ و مگنوس کارلسن، را در کنار تیتر «نروژ؛ سرزمین غولها» منتشر کرد.
تمام کشور در تب فوتبال میسوخت. فروشگاه نایکی در خیابان کارل یوهان اسلو در همان هفته نخست جام جهانی تمام پیراهنهای تیم ملی نروژ را به فروش رساند و از صبح شنبه، پرچمهای نروژ و کلاههای پلاستیکی وایکینگی در سراسر شهر به چشم میخورد.
نمایش رایگان مسابقه مقابل ساختمان پارلمان نروژ نیز با استقبال کمنظیری روبهرو شد. هواداران از ساعت هفت صبح، هشت ساعت پیش از باز شدن محل و ۱۶ ساعت پیش از آغاز مسابقه، در صف ایستاده بودند.
اسکیل فلود که با تاج پلاستیکی و صورت رنگآمیزیشده در صف حضور داشت، گفت: «هرگز چنین چیزی ندیده بودم. نروژیها معمولاً درونگرا و کمحرف هستند، اما این جام جهانی فقط سرشار از شادی و هیجان بوده است. فوقالعاده بود.»
مارتین فلاتن، یکی دیگر از هواداران حاضر در صف، نیز گفت: «امروز روز بزرگی خواهد بود. پر از عشق و همبستگی. همه ما نروژیها برای حمایت از تیممان اینجا جمع شدهایم.»
اینکه حریف نروژ، انگلستان بود، هیجان مسابقه را دوچندان میکرد. نروژیها سالهاست علاقه ویژهای به فوتبال انگلیس دارند؛ علاقهای که از زمان آغاز پخش زنده مسابقات فوتبال انگلیس در سال ۱۹۶۹ شکل گرفت. از میان ۲۶ بازیکن تیم ملی نروژ، ۹ نفر از جمله هالند و مارتین اودگارد در باشگاههای انگلیسی بازی میکنند. حتی در فرودگاه اسلو تابلویی نصب شده بود که با بازی زبانی معروف انگلیسیها نوشته بود: «فوتبال به خانه بازمیگردد»؛ البته این بار با واژه نروژی «hjem».(به معنای وطن و خانه)
فلود در این باره گفت: «همه ما با فوتبال انگلیس بزرگ شدهایم. این مسابقه برای نروژ اهمیت فوقالعادهای داشت. هالند در انگلیس بازی میکند، اودگارد هم همینطور. ما قبلاً انگلستان را شکست دادهایم و امیدوار بودیم دوباره این کار را انجام دهیم.»
امید در سراسر اسلو موج میزد. از ظهر، مردم مشغول جشن و شادی بودند و حاضر نبودند آن را متوقف کنند. پنج نمایشگر غولپیکر میان بندر زیبای شهر و ساختمان شهرداری نصب شده بود؛ همان ساختمانی که هر سال مراسم اهدای جایزه صلح نوبل در آن برگزار میشود. برنامههای موسیقی زنده و دیجی برقرار بود، هرچند بارش شدید باران در ساعات منتهی به مسابقه و پس از آغاز آن نیز ادامه داشت.
اما باران نتوانست شور و شوق هواداران را کاهش دهد؛ بهویژه زمانی که نروژ با گل تماشایی آندرس شلدروپ پیش افتاد. در آن لحظه جمعیت از شادی منفجر شد و هواداران یکدیگر را در آغوش گرفتند.
به نظر میرسید رؤیا بار دیگر در حال تحقق است، اما این احساس دوام چندانی نداشت. گل تساوی جود بلینگام شور و هیجان را فرو نشاند و گل مردود نروژ در ابتدای نیمه دوم نیز ناامیدی بیشتری به همراه آورد. کمتر کسی در میان جمعیت با تصمیم VAR برای اعلام خطای هالند موافق بود.
دقایق پایانی و سپس وقت اضافه تصویری از اضطراب جمعی بود. هزاران هوادار با لباسهای قرمز مدام جابهجا میشدند و سعی میکردند استرس خود را کنترل کنند. گل دوم بلینگهم اما امیدها را تقریباً از بین برد. بسیاری احساس کردند کار نروژ تمام شده است و همینطور هم شد. زمانی که هالند در وقت اضافه تعویض شد، صدای آه و افسوس هواداران بهخوبی گویای شرایط بود.
شاید برخی تصور کنند شعار معروف «Alt for Norge» یا «همه چیز برای نروژ» در نهایت به «همه چیز برای هیچ» تبدیل شد، اما چنین برداشتی تمام اتفاقات فوقالعاده هفتههای اخیر را نادیده میگیرد.
جام جهانی بدون حضور نروژ قطعاً رقابت فقیرتری بود. اکنون تنها امید این کشور آن است که برای تکرار چنین تجربهای، مجبور نباشد ۲۸ سال دیگر منتظر بماند.
منبع: اتلتیک
258258
نظر شما