به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، بامداد ۲۳ بهمن ۱۳۵۷، ساعاتی پس از سقوط پادگان جمشیدیه و انتقال بازداشتشدگان رژیم پهلوی به ستاد انقلاب، خبرنگاران روزنامه اطلاعات برای نخستینبار با شماری از چهرههای بلندپایه حکومت پیشین گفتوگو کردند. در میان آنان، نام نعمتالله نصیری، رئیس سابق ساواک، بیش از همه جلب توجه میکرد؛ مردی که سالها در رأس مخوفترین نهاد امنیتی کشور قرار داشت و اکنون در برابر پرسشهایی ایستاده بود که افکار عمومی مدتها در انتظار طرح آنها بود.
نصیری در پاسخ به چگونگی بازداشتش گفت چهار ماه است در زندان بهسر میبرده و پس از تصرف جمشیدیه توسط نیروهای انقلابی، به این محل منتقل شده است. او بارها تأکید کرد «در حال عادی» نیست و از پاسخگویی کامل طفره رفت. با این حال، در مهمترین محور گفتوگو—شکنجههای ساواک—موضعی صریح اما انکاری اتخاذ کرد: «مستقیم را تکذیب میکنم؛ اگر کاری شده، من بیاطلاع بودهام.»
او حتی در برابر پرسشهای تند و احساسی حاضران، از جمله پدری که فرزندانش در درگیریها کشته شده بودند و نیز حجتالاسلام لاهوتی که از ضربوشتم خود در زندان سخن گفت، هرگونه نقش مستقیم را انکار کرد. نصیری کمیته مشترک ضدخرابکاری را نهادی مستقل دانست و مسئولیت اقدامات آن را نپذیرفت. درباره پرویز ثابتی نیز گفت که معاون او نبوده و صرفاً مسئول امنیت داخلی کشور محسوب میشده است.
رئیس پیشین ساواک، با وجود انکار گسترده، تصریح کرد که «پشیمان نیست» و مدعی شد تنها در چارچوب قوانین مصوب دولت عمل کرده است. او شمار مأموران رسمی ساواک را حدود دو هزار نفر اعلام کرد، حقوق ماهانه خود را ۱۲ هزار تومان دانست و وجود املاکی واگذارشده از سوی بنیاد پهلوی را تأیید کرد. با این همه، درباره مرگ چهرههایی چون دکتر علی شریعتی و غلامرضا تختی، همان پاسخ همیشگی را تکرار کرد: «هیچ چیز نمیدانم.»
متن کامل ای گفتوگو را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما