«تروریسم هیدرولیک» در جغرافیای اروند و خلیج فارس؛ تحلیل راهبردی تهاجم دشمن به شریان‌های حیاتی آب در هندیجان

تهاجم تجاوزکارانه بامداد دوشنبه ۲۲ تیرماه ۱۴۰۵ به ایستگاه پمپاژ زه‌کش RMD هندیجان، آشکارکننده یک دکترین تهاجمی جدید و نگران‌کننده از سوی ائتلاف متجاوز آمریکایی-صهیونیستی است. این اقدام نظامی ناگهانی، فراتر از یک درگیری مرزی ساده، در چارچوب علمی «جنگ هیدرولیک» یا همان هدف‌گیری سیستماتیک منابع و زیرساخت‌های حیاتی غیرنظامی قابل ارزیابی است.
دشمن که در فاز اول تهاجم خود به دنبال انفعال کانون‌های تصمیم‌گیری و نظامی بود، با مواجهه با سد محکم پدافند فعال کشور، اکنون استراتژی خود را به سمت فلج‌سازی زیستی، ایجاد بحران‌های زیست‌محیطی ثانویه و سلب تاب‌آوری غیرنظامی در پهنه حاصلخیز خوزستان متمایل کرده است.

محور مواصلاتی ماهشهر–هندیجان به عنوان خط ساحلی و مرز اتصال آب‌های آزاد به دشت‌های آبرفتی جنوب، یکی از حساس‌ترین زون‌های ژئوپلیتیک و هیدرولوژیک کشور است. ایستگاه پمپاژ زه‌کش RMD هندیجان، قلب تپنده مدیریت آب در حوضه آبریز دو رودخانه حیاتی «زهره» و «جراحی» به شمار می‌رود.
در دانش جغرافیای کشاورزی و مدیریت منابع آب، زه‌کشی اراضی به اندازه آبیاری آن‌ها اهمیت استراتژیک دارد. کارکرد اصلی این ایستگاه، تخلیه زه‌آب‌های شور و مازاد از دشت‌های کشاورزی منطقه است.
از دیدگاه هیدرولوژی، توقف فعالیت این ایستگاه حتی برای چند روز، منجر به بالا آمدن سطح آب زیرزمینی شور، غرقاب شدن اراضی و در نهایت شوره‌زار شدن فوری دشت‌های حاصلخیز منطقه هندیجان می‌شود.
این سناریو به معنای نابودی معیشت هزاران کشاورز، گسست امنیت غذایی استان و ایجاد کانون‌های عظیم گردوغبار نمکی در آینده نزدیک است. بنابراین، هدف‌گیری این ایستگاه پمپاژ، یک اقدام کور نظامی نبوده، بلکه تهاجمی دقیق، جغرافیایی و با نیت تخریب طولانی‌مدت اکوسیستم و پویایی اقتصادی خوزستان طراحی شده است.

در مهندسی پدافند غیرعامل، نیروی انسانی متخصص و مجری نگهداری از شریان‌های حیاتی، مهم‌ترین رکن پایداری ملی به شمار می‌روند. شهادت فداکارانه «شاکر محیسنی»، از پرسنل غیور شرکت بهره‌برداری شبکه‌های آبیاری زهره و جراحی، و مجروح شدن همکار دیگر وی در حین انجام وظیفه، نشان می‌دهد که متجاوزان به دنبال حذف فیزیکی «مهندسان بقا» هستند؛ کسانی که با تلاش شبانه‌روزی خود مانع از فروپاشی سیستم‌های توزیع و مدیریت آب در شرایط جنگی می‌شوند. این جنایت مغایر با ماده ۵۴ پروتکل الحاقی کنوانسیون ژنو است که حمله به تاسیسات آب آشامیدنی و حیاتی غیرنظامیان را تحت هر عنوانی ممنوع و معادل جنایت جنگی می‌داند.

با این حال، پاسخ فوری و قاطع مدیریت آب و برق خوزستان در تداوم بی‌وقفه عملیات آبرسانی و زه‌کشی در منطقه، نشان‌دهنده سطح بالای آماده‌باش و تاب‌آوری عملیاتی در ساختار پدافند غیرعامل کشور است. اراده کادر مهندسی برای خدمت‌رسانی بدون وقفه، عملاً اثر روانی تهاجم دشمن (ایجاد حس ترس و فروپاشی خدماتی) را خنثی کرد.

با توجه به تغییر راهبرد آشکار دشمن به سمت تروریسم هیدرولیک، ضروری است پدافند غیرعامل در حوضه‌های آبی کشور، به‌ویژه در نقاط حساس جنوب‌غرب، بازتعریف شده و سازمان آب و برق خوزستان توجه بسیار ویژه‌ای به آن داشته باشد. صیانت فیزیکی مضاعف از ایستگاه‌های پمپاژ، مقاوم‌سازی سازه‌ای نقاط کلیدی انتقال آب و پیش‌بینی سیستم‌های جایگزین دیزلی و پرتابل، گام‌های فوری و غیرقابل‌اغماض برای تضمین پایداری خوزستان در این جنگ زیرساختی است. حماسه هندیجان نشان داد که آب در خوزستان نه فقط یک مایه زیستی، بلکه خط مقدم دفاع ملی و امنیت استراتژیک کشور است.