به گزارش خبرآنلاین، تشدید بحرانهای اقتصادی و ناکارآمدی سیاستهای حمایتی، متروی تهران را به آخرین پناهگاه معیشتی بسیاری از نابینایان کشور تبدیل کرده است؛ فضایی که دیگر تنها محل عبور شهروندان نیست، بلکه مقصد مهاجرت اجباری افرادی است که از شهرستانهای دور و نزدیک برای یافتن حداقل درآمد راهی پایتخت شدهاند. افزایش حضور نابینایان در مترو، نه از سر انتخاب بلکه نتیجه حذف تدریجی آنان از چرخه رسمی اشتغال و ناکافی بودن مستمریهای حمایتی است.
محمد، نابینای مطلق ۲۸ ساله از شیروان، یکی از این مهاجران است که برای تأمین هزینههای زندگی ۹۰۰ کیلومتر تا تهران آمده است. او با وجود تحصیل و تلاش برای دریافت وام اشتغال از بهزیستی، به دلیل موانع اداری و نبود فرصت شغلی، ناچار به ترک شهرش شده است. درآمد ناچیز مستمری، مشکلات خانوادگی، فقر گسترده و نگرانی از آسیبهای اجتماعی از دیگر دلایل مهاجرت او بودهاند. محمد اکنون در مترو فلوت مینوازد و با وجود تحقیرها، برخوردهای مأموران و ناامنیهای محیط، روزانه برای پرداخت اجاره و هزینههای زندگی تلاش میکند.
او تنها نیست. نابینایان دیگری از اصفهان، خوزستان و شهرهای مختلف به تهران آمدهاند و در مترو به نوازندگی یا دستفروشی مشغولاند. بسیاری از آنان تحصیلکردهاند اما به دلیل نبود فرصت شغلی متناسب، به مشاغل غیررسمی روی آوردهاند. محسن، جوان نابینای دیگری از خوزستان، به دلیل مشکلات مالی از ادامه تحصیل بازمانده و اکنون در مترو ساز میزند؛ کاری که نه بیمه دارد و نه آیندهای روشن. مجتبی نیز با آسیب بینایی شدید، دستفروشی در مترو را تنها راه امرار معاش میداند و مترو را نماد شکست سیاستهای حمایتی توصیف میکند.
مدیرعامل شبکه ملی نابینایان کشور با تأیید این وضعیت، بحران بیکاری نابینایان را شدیدتر از سایر گروههای دارای معلولیت میداند و از ضعف ساختاری سازمان بهزیستی در ایجاد اشتغال، آموزش مهارتهای کاربردی و حمایت از کارفرمایان انتقاد میکند. به گفته او، نبود سیاستگذاری مؤثر، کمبود مشوق برای بخش خصوصی، ضعف آموزشهای تخصصی و ساختار بروکراتیک و کند بهزیستی، موجب شده نابینایان سهم ناچیزی از بازار کار داشته باشند.
متن کامل این گزارش را اینجا بخوانید.
۲۳۳۲۳۳
نظر شما