تجربه دو بیمار در ایران و آمریکا

قائمی، پروینروایتی واقعی از دو درمان، دو کشور، یک سرگردانی

خستگی جمعی؛ جامعه‌ای که دیگر چیزی را دوست ندارد

قائمی، پروینمدتی است جامعه نه عصبانی است و نه امیدوار. نه شور اعتراض دارد و نه اشتیاق سازندگی.

چگونه در میانه بحران‌های امروز حق‌مان را مطالبه کنیم؟

قائمی، پروینمردم این روزها خسته‌اند؛ نه از کم‌طاقتی، نه از نازک‌نارنجی بودن، بلکه از فشاری که هیچ انسانی نباید به‌تنهایی تحمل کند.

چرا جامعه‌ ما به گذشته پناه می‌برد؟

قائمی، پرویندر روزهای پرالتهاب امروز، کافی است صفحه‌ هر شبکه‌ اجتماعی را باز کنید: زیر پست‌ها پر است از حسرت، از «یادش بخیر»‌ها، از عکس‌های سیاه ‌و سفید کوچه‌های خاکی، از برنامه‌های تلویزیونی قدیمی، آهنگ‌های دهه‌ شصت و هفتاد، از کیف مدرسه‌های چرمی و بستنی یخی و خندۀ بی‌دغدغه.

اندر حکایت بستن سنگ و گشودن سگ

قائمی، پروینسعدی گاهی چنان آینه‌ای در برابر ما می‌گذارد که آدم از دیدن چهره خودش وحشت می‌کند، چون در آن نه قصه قرن هفتم که بی‌عدالتی امروز را می‌بیند.

اسطوره فرافکنی و مرگ اراده: از مغول تا جهان معاصر ایران

جامعه‌ای که خود را قربانی جهان می‌داند

قائمی، پرویناسطوره فرافکنی و مرگ اراده: از مغول تا جهان معاصر ایران؛ تحلیل اجتماعیِ پیدایش اندیشه «گله‌گزاری از بیرون» در فرهنگ ایرانی

 رسانه و تشنگی مصرف؛ بازگشت به قناعت

قائمی، پرویندر جهانی که تصویر هر روز پیش از حقیقت به ما می‌رسد، رسانه توانسته عطشی دروغین در جان انسان امروز بنشاند؛ عطشی نه برای دانستن و فهمیدن، بلکه برای داشتن و اندوختن. انسان مدرن هر صبح به جای آگاهی، با کمبودهای مصنوعی از خواب برمی‌خیزد.

 قنات؛ راه نجات ایران در عصر تشنگی

قائمی، پروینآنچه من در این باب می‌نویسم قطعا تخصصی نیست و باید کسانی که در این زمینه تجربه دارند سخن بگویند؛

پول برای زندگی یا زندگی برای پول؟؛ حرص زر و مرگ معنا

قائمی، پرویندر روزگاری زندگی می‌کنیم که پول، نه ‌فقط ابزار مبادله که معیار ارزش انسان شده است.

ترس از «دوستت دارم»؛ زخم خاموش نسل ما

قائمی، پرویندر زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که گفتن جمله‌ ساده‌ «دوستت دارم» سخت‌تر از اعتراف به شکست است.