خبرآنلاین - رسول سلیمی: در عمق پیچیدگیهای دیپلماتیک خاورمیانه، جایی که سایه حملات ژوئن ۲۰۲۵ اسرائیل به تأسیسات هستهای ایران هنوز بر مذاکرات جهانی سنگینی میکند، غنیسازی ۹۰ درصدی اورانیوم به نمادی از بنبست هستهای تبدیل شده است. سعید جلیلی، مذاکرهکننده ارشد هستهای ایران از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳، در نامهای محرمانه به رهبرانقلاب در ۱ فوریه ۲۰۲۲ و بعد از پیروزی ابراهیم رئیسی نوشت: «ایران باید غنیسازی را به ۹۰ درصد برساند و از مذاکرات وین خارج شود، زیرا این اقدام، بازدارندگی ملی را افزایش میدهد و امتیازات لازم از ایالات متحده را تضمین میکند» (روزنامه شرق و خبرگزاری فارس). این پیشنهاد، که جلیلی آن را بخشی از استراتژی «اقتصاد مقاومتی» میدانست، ریشه در دوره مذاکرات او دارد، جایی که ایران غنیسازی را به عنوان اهرم بازدارندگی مطرح کرد.
تردیدی وجود ندارد که در طول سالهای گذشته، طرف بدعهد و مقصر در پرونده هستهای ایران، طرفهایی بودند که با خروج از توافق پذیرفتهشده بینالمللی حاضر به اجرای تعهدات خود نشدند و در نهایت بر خلاف تمامی قوانین و مقررات بینالمللی با اقدام نظامی تجاوزکارانه و نامشروع علیه برنامه هستهای ایران، کار را به مواجهه نظامی رساندند. ایران بر اساس معاهده NPT حق دارد که تمامی فعالیتهای صلحآمیز خود را ادامه دهد و اصرار برخی طرفهای خارجی بر منع ایران از فعالیت صلحآمیز هستهای، نامشروع، غیرقانونی و خلاف پیمان عدم اشاعه هستهای است.
در طول سالهای گذشته، طرفهای غربی از تمامی ابزارهای فشار برای سلب حق مشروع ایران برای غنیسازی استفاده کردهاند که از تحریم و فشار اقتصادی و سیاسی شروع شد و در خردادماه امسال به اقدام نظامی رسید.
هر چند حقوق ایرا