به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، به هر دلیلی که باشد، «ورمیر» همچنان با تصاویر کوچک و خیرهکننده خود بینندگان امروزی را شیفته میکند. یکی از شاهکارهای او که «هنر نقاشی» کردن نام داد، بسیاری از تکنیکهایی را در بر میگیرد که سبک خاص و امضادار ورمیر را شکل دادهاند.
به گزارش ایسنا، «عصر طلایی هلند» (۱۵۸۸–۱۶۷۲) زمانی هیجانانگیز برای هنرمندان بود. این مکان در این دوره با ویژگیهایی همچون رفاه، ثبات و تجارت شناخته میشد. بازار داخلی هنر رونق داشت و تقاضاها سیریناپذیر و عرضهها شگفتانگیز بود. هنرمندان مشغول نقاشی و مشتریان هم مشغول خرید بودند.
با این حال، با وجود این فضای مساعد برای هنرمندان، «یوهانس ورمیر» به یک هنرمند تماموقت تبدیل نشد. او عمدتاً یک فروشنده آثار هنری و صاحب مهمانخانه بود و بنابراین فقط ۳۵ اثر شناختهشده از خود به جا گذاشت.
مجموعه آثار «ورمیر» در مقایسه با همعصرانش، بسیار کوچک است. اما چیزی که در کمیت کم دارد، با کیفیت جبران شده است. تابلو نقاشی «هنر نقاشی کردن» آشکارا ثابت میکند که او به اصل «ارجحیت کیفیت بر کمیت» باور داشته است.
تابلوی «هنر نقاشی کردن» تقریباً بین سالهای ۱۶۶۶ تا ۱۶۶۸ میلادی نقاشی شده است. این اثر هنری رنگروغن روی بوم است و در ابعاد ۱۰۰ سانتیمتر در ۱۲۰ سانتیمتر خلق شده است.
این نقاشی، فضای یک کارگاه هنری را به تصویر میکشد؛ جایی که نقاش پشت سهپایهاش نشسته و مدلی در فاصله دورتر، در کنار پنجرهای نامرئی، ایستاده است.
اتاق با وسایل مختلفی بهشکلی مجلل آراسته شده: چند قطعه مبلمان، سه تکه پارچه، چلچراغی برنزی، نقشهای از جمهوری هلند، تیرهای چوبی سقف، و کفپوش شطرنجی.
این استودیو، متعلق به هنرمندی فقیر و گرسنه نیست؛ بیننده شاهد هنرمندی موفق است که مشغول خلق تصویر بَعدی خود است.
مدل زن در قالب «کلیو»(Clio)، الهه تاریخ، ایستاده است. طبق اسطورهشناسی یونان، «کلیو» الهامی برای نویسندگانی بود که درباره رویدادهای تاریخی در اشعار حماسی خود مینوشتند.
زنی که در این نقاشی به تصویر کشیده شده است، برخی از نشانههای کلیو را به تن دارد یا در دست گرفته است: تاج برگبو بر سرش نماد پیروزی است. شیپور در دست راستش نماد شهرت است و کتاب در دست چپش نماد نگارش تاریخ است که به «هرودوت»(حدود ۴۸۴ تا ۴۲۵ پیش از میلاد)، یکی از مشهورترین تاریخنگاران یونان، مرتبط میشود.
در این تابلو، نقاش در مقابل سوژه نشسته است. او به مدل نگاه میکند و تصویرش را روی بوم نقاشی میکند. بنابراین چهرهاش برای بیننده نمایان نیست، چراکه پشتش به پیشزمینه است.
آنچه بسیار جالب توجه است، انتخاب لباس اوست. او لباسهای معاصر قرن هفدهم هلند را به تن ندارد، بلکه لباسی متعلق به سبک قرن پانزدهم بورگوندی پوشیده است.
بسیاری از پژوهشگران بر این باورند که «ورمیر» در این اثر، هنرمند را در قالب تاریخ نقاشی به تصویر میکشد. او هنرمندی بورگوندیایی را به نمایش گذاشته که «کلیو»، الهه تاریخ، را ترسیم میکند.
هنر و تاریخ با یکدیگر آمیختهاند. بیننده در حال تماشای یک تمثیل از تاریخ هنر است.
پشت سر هنرمند و الههاش، نقشهای بزرگ از جمهوری هلند دیده میشود. در مرکز نقشه، ۱۷ استان هلند نمایش داده شدهاند، در حالی که ستونهایی در دو سمت چپ و راست نقشه با تصاویر کوچکی از شهرها و بناهای مهم تزئین شدهاند.
چنین نقشههایی در تزئینات داخلی قرن هفدهم هلند بسیار رایج بودند. با این حال، ورمیر این نقشه را در نقاشی خود گنجانده تا جمهوری هلند را بهعنوان وارث جدید سنت هنری غرب مع