میثم بهرامی؛ مسابقات کشتی قهرمانی جهان در سال ۲۰۲۱، قریب به یک ماه پیش به میزبانی اسلو نروژ برگزار شد که موفقیت قهرمانان کشتی ایران باعث شد تا بار دیگر نام کشتی و فنون آن بر سر زبانها بیفتد و دوباره موفقیت گوش شکستهها، ورد زبان مردم شود. وقتی پرونده این مسابقات با نایب قهرمانی ایران در کشتی فرنگی و سومی در آزاد به پایان رسید، دوباره دو قطبیسازیهای رایج میان جامعه ورزش و کشتی شکل گرفت و هرکسی قصد داشت این موفقیت را مصادره کرده و سند آن را به نام خود بزند؛ بعضی افراد مرتبط با روسای فدراسیون سابق و نزدیکان به «رسول خادم» قصد داشتند همه این موفقیت را مدیون آن دوره بدانند و گروهی دیگر سعیشان بر این بود که سند تمام و کمال این درخشش را به نام علی دبیر و مجموعه تحت مدیریت او بزنند. با این اوصاف سوالی که به وجود میآید این است که آیا همه این موفقیتها حاصل یک دوره مدیریتی است؟
حقیقت ماجرا نزد کیست؛خادم یا دبیر؟
مولانا در فیهمافیه میگوید:« حقیقت آیینهای بود که از آسمان به زمین افتاد و شکست، هر کس تکهای از آن را برداشت و خود را در آن دید، گمان کرد حقیقت نزد اوست، حال آنکه حقیقت نزد همگان پخش بود.» این میتواند بهترین توصیف برای وضعیت کشتی ایران و ورزش باشد؛ ورزش ایران همیشه مستعد دو قطبی است و دست اندرکارانش قصد دارند یک نفر را فرشته بپندارند و دیگری را شیطان؛ حال آنکه هر دوره مدیریتی، نواقص خود را دارد و هیچ مدیری یک منجی کامل یا ویرانگر نیست بلکه هر مدیری در دوره خود نواقصی دارد که گاه کفه ترازو به سمت خوبیهایش سنگینی میکند و گاه به سمت معایب آن. در حوزه کشتی هم چنین شرایطی صدق می کند و نباید زحمات هر کدام را با نقدهای مغرضانه زیر سوال برد.
بذر قهرمانان جهان در دوره خادم کاشته شد
اگر کتاب کشتی در سالهای اخیر ورق زده شود و حوزه پایه آن مورد بررسی قرار بگیرد، نقش فدراسیون قبلی و مدیریت رسول خادم واضح و مبرهن است. در دوران ریاست قهرمان المپیک آتلانتا بر فدراسیون کشتی، ورزش اول ایران توانست در ردههای پایه استعداد های خوبی را بارور کند که ما حصل آن ظهور ستارههایی مانند امیرحسین زارع، رحمان عموزاد، امیر محمد یزدانی، محمد نخودی و... بود که همه این افراد توانستند به خوبی مدیریت شوند، استعدادشان شکوفا شود و با حضور در رده بزرگسالان در میادین بزرگی همچون المپیک و جهانی، مدالهای مختلف را بر سینه بزنند. با این وصف نمی توان نقش مدیریت قبلی را در موفقیت این نفرات انکار کرد همان طور که در سالهای قبل تر نیز شرایط به همین روال بوده و خود رسول خادم وقتی در المپیک ۲۰۱۲ و جهانیهای بعد از آن با نسل طلایی حمید سوریان، قاسم رضایی، حسن رحیمی، مسعود اسماعیل پور، کمیل قاسمی و دیگران از سکوهای قهرمانی بالا میرفت، میوه درختی را میچید که در دوران یزدانیخرم و خطیب کاشته شده بود و او با پرورش آنها و مدیریت صحیح، توانست آن نسل را به موفقیت برساند. اتفاقی که در دوره اخیر هم برای ستارههای درخشان کشتی ایران در آسمان توکیو و نروژ رخ داد.
موفقیت کشتی با دبیر را نمیتوان زیر فرش پنهان کرد
بیشک هیچ مدیری صفر یا صد نیست؛ اگر با عینک خاکستری به عملکرد و کارنامه روسای فدراسیونها و فدراسیون کشتی نگاه شود، مطمئنا تحلیل بهتری صورت میگیرد. معضلی که در بین جامعه کشتی رواج یافته این است که همگی با دید سیاه و سفید به ماجراهای مختلف مینگرند و قصد دارند صرفا موفقیت را حاصل مدیریت فرد مد نظر خود بدانند. در حالی که وقتی فدراسیون علیرضا دبیر ستارههای پایه کشتی ایران را تحویل گرفت، با یک نسل تازه